Suðurameríkufarar

2006-06-11T14:52:00.000Z

Ecuador 2 - Pólland 0

Væntingar voru miklar og spennan nánast óbærileg. Klukkan 13:00 þann 9.júní hættu nánast allir því sem þeir voru að gera, hvort sem það var vinna eða skóli, til að fylgjast með fyrsta leik landsliðs síns á HM gegn Póllandi. Landið lamaðist á meðan leiknum stóð. Þeir einu sem virtust vera að vinna voru þjónar á þeim stöðum þar sem leikurinn var sýndur, laganna verðir og sjúkrahússtarfsfólk. Stór skjár var settur upp á einni af stærri götum Quito og henni lokað, svipað var um fleiri borgir í Ecuador. Allt var gult, landsliðsbúningurinn var ráðandi klæðnaður þennan daginn. Klukkan 14:00 söng fólk með þjóðsöngnum og beið þess með eftirvæntinu að leikurinn yrði flautaður á. Langflestir voru bjartsýnir fyrir leikinn, allir vonuðust eftir sigri, að minnsta kosti jafntefli. Pólland hafði víst lýst því yfir að þeir væru ekkert hræddur við okkur, þeim var víst nær að vera svona vissir um sjálfan sig. Við unnum 2-0.

Um kvöldið var allt brjálað, allir staðir fullir af fólki í gulum bolum, syngjandi, dansandi. Nánast á hverju einasta götuhorni var fólk. Það er alveg ótrúlegt hvað fótboltinn sameinar landsmenn. Og ég get ekki annað en hugsað um hvort að þetta myndi gerast á Íslandi ef við myndum einhvern tíma komast á heimsmeistarakeppnina....

Nú er svo bara að vinna Costa Rica á fimmtudaginn og þá komumst við upp úr riðlinum með Þýskalandi. Vonandi!

2006-06-08T13:55:00.000Z

4 frábærir mánuðir

Þetta hafa verið frábærir fjórir mánuðir á flakki og við Snæbjörn erum barasta hið ágætasta teymi. Hann með sína ótrúlegu ratvísi og hæfni í kortalestri og ég með mitt spænskubabl. Það er svolítið skrýtið að vera ein eftir í mánuð hérna í Suður-Ameríkunni eftir að hafa eytt 4 mánuðum með einhverjum en Snæbjörn fór sem sagt heim í síðustu viku. Ég er væntanleg á klakann þann 1.júlí. Þetta er búin að vera æðisleg ferð en ég veit ekki hvort ég lendi í eins miklum ævintýrum ein þar sem ég ætla mér að eyða sem mestum tímanum hérna í Quito með skiptinemafjölskyldu og vinum. Þið fáið sem sagt kannski frekar bloggfærslur um menningu og siði hérna í Ecuador heldur en risakóngulóa-sögur.

Við komum hingað til Quito sunnudaginn 28.maí og tekið var á móti okkur með því að skála í kampavíni. Það var ósköp skrýtið að koma aftur í húsið sem ég bjó í fyrir 4 árum en á sama tíma ótrúlega gaman. Núna þegar ég er búin að venjast því líður mér hálft í hvoru eins og ég hafi aldrei farið. Afmælisdagurinn 30. maí var frekar rólegur, byrjuðum á því að fara upp í 4100 m hæð með kláf til að dást að borginni sem teygir sig út í allar áttir og um kvöldið var borðuð kaka og andlitinu mínu dýft ofaní hana eins og siður er hér í landi. Hún var að engu að síður borðuð með bestu lyst. Mig langar að þakka öllum sem sendu mér kveðju, mér þótti ósköp vænt um að heyra í ykkur.

Ég ætla mér nú samt að reyna að halda þessu bloggi eitthvað áfram á lífi þótt ég sé bara ein eftir og þótt færslurnar verði kannski með öðru sniði. Það verður bara ágætis tilbreyting.

Myndir teknar á kjötkvedjuhátíðinni í Río de Janeiro.

2006-05-25T20:17:00.000Z

Fyrirheitna landið

Nú eru þó nokkrir dagar síðan við komum til Ecuador. Ótrúlegt að þessari ferð okkar sé að ljúka. Nú er aðeins vika í að Snabbi haldi heim á Frón og rétt rúmar 5 vikur í að ég komi. Undanfarna daga höfum við látið fara vel um okkur hérna í Guayaquil sem er stærsta borgin hér í Ecuador. Ferð okkar um þetta „heimaland“ mitt hófst með dvöl í suðurhluta landsins í borg sem heitir Loja. Loja er án efa ein af hreinustu borgum Suður-Ameríku. Þar er fólk sektað fyrir að fleygja rusli á götuna og þar flokka allir rusl. Til að auðvelda bæjarbúum flokkunina keyra ruslabílar um og spila lög til að aðgreina hvaða rusl fólk eigi nú að koma með út. T.d. er ákveðið lag fyrir lífrænan úrgang, annað fyrir endanvinnanlegt og svo framvegis. Allt þetta skilar sér í ótrúlega hreinni borg.

Frá Loja fórum við til bæjar sem heitir Vilcabamba sem er þekktur fyrir langlífi. Einstaklega margir bæjarbúar ná þeim merka áfanga að verða eldri en 100 ára. Sumir segja að vatninu sé að þakka, aðrir benda á loftslagið og rólegheitin sem einkenna þennan bæ. Hvað sem það er þá leið manni voðalega vel þarna. Ekki skrýtið að margur ferðalangurinn hafi orðið eftir og opnað nuddstofu eða hestaleigu.

Nú nálgumst við óðfluga heimaborg mína hér í Ecuador, höfuðborgina Quito. Við verðum komin þangað á sunnudaginn. Það er ekki laust við að ég sé með fiðring í maganum, ég hlakka bæði mikið til en kvíði líka fyrir að hitta alla aftur. Það er ósköp skrýtið að vera komin aftur en um leið eitthvað sem ég hef lengi beðið eftir.

Mynd: Machu Picchu þann 10. maí klukkan 9 um morgun.

2006-05-14T20:35:00.000Z

Breytt plön

Það er víst svo að maður fær ekki allt sem maður vill í þessum heimi. Maður verður víst að velja og hafna. Planið var upprunanlega að fara til Titicaca vatns og þaðan yfir til Bólivíu. Við tókum það hins vegar saman að við myndum eyða rúmum 1/3 af tíma okkar þar í rútu, eða 60 tímum af 168, og þar að auki hefðum við ekki mikinn tíma til að stoppa í La Paz né neins staðar annars staðar í Bólivíu. Eins mikið og okkur langar til Bólivíu sáum við fram á að þurfa að hlaupa í gegnum hana auk þess sem fleiri rútutímar hljóma ekki mjög vel. Við ákváðum því að reyna að koma okkur sem fyrst upp til Ecuador í staðinn og eyða meiri tíma þar. Til að komast þangað tókum við 15 tíma rútu frá Cusco til Nazca og þaðan 7 tíma rútu til Lima þar sem við erum nú. Nú verður annaðhvort tekin 14 tíma rúta til Piura, sem er nálægt landamærum Perú og Ecuador eða leitað að ódýru flugi því satt best að segja erum við komin með ógeð á rútuferðum. Kannski sérstaklega þar sem að rúturnar hérna eru ekki eins góðar og í Chile og Argentínu. Kannski það eina góða er hversu mikið maður nær að lesa á þessum löngu rútuferðum og hlusta á alla tónlistina sem þú varst búinn að gleyma að væri inn á Ipodnum þínum (eða augnapotaranum eins og við köllum hann til að fólk skilji ekki hvað við séum að tala um).

Við stoppuðum í Nazca í heila 5 tíma. Komum klukkan 8 um morguninn og um leið og við stigum út úr rútunni réðust fullt að fólki að okkur. „Mister, misses flights over Nazca line?? Veeeery cheap!" og „Mister, misses Hotel? Hostel? Flights? Taxi? Taxi? only ten soles!" og „Mister, I recommend this and I recommand that..." á endanum þurftum við að flýja undan þessum hrægömmum og forðuðum okkur inn á næsta hótel. Svo heppilega vildi til að þetta hótel rak einnig ferðaskrifstofu sem við höfðum heyrt mælt með þannig að það endaði á að við vorum bókuð í útsýnisflug klukkan 9 um morguninn.

Flugið var magnað. Þótt flugmaðurinn hafi verið svolítið að drífa sig og tekið ansi margar skarpar beygjur kom það ekki að sök. Maður lætur ekki smá ógleði hafa áhrif á það að fljúga yfir Nasca línurnar. Það sem kom mér svo á óvart er hversu miklu minni þær eru heldur en ég ímyndaði mér. Það var samt ótrúlega gaman að sjá eins og kóngulóna og geimfarann. Kólibrí fuglinn var líka ótrúlega flottur og í raun allar myndirnar. Þessu flugi gleymi ég seint.

Machu Picchu var samt enn magnaðra. Eiginlega alveg ólýsanlegt. Mig langar strax aftur. Myndir og lýsing verða því miður að bíða því við verðum að hlaupa og kaupa rútumiða.

Myndin er fengin af http://www.dreamscape.com/morgana/gifs/nazspidr.jpg

2006-05-09T16:12:00.000Z

Á leid til Machu Picchu

Bara til ad láta vita af okkur thá erum vid sem stendur stödd í borginni Cuzco í Perú og á morgun verda inkarústirnar Macchu Picchu heimsóttar. Svo er stefnan sett á Bólivíu. Cuzco er í um 3400 m haed og thví mikil haetta á haedarveiki. Vid höfum hins vegar alveg sloppid vid thad vesen thó ad vid séum frekar andstutt eftir ad hafa labbad upp eina litla brekku. Bakpokarnir virka líka ennthá thyngri en their eru. En thad er víst bara edlilegt.

Lengra verdur thetta ekki, enda bara lítill póstur til ad láta ykkur vita ad vid erum á lífi. Og thad gódu lífi.

2006-05-04T19:10:00.000Z

Frumskógarnætur III

Síðasti hluti færslunnar með hinum einstaklega klysjulega titli, Frumskógarnætur, sem gæti eins hentað væmnum ástarreifara, lýsir aðallega 3 dögum og tveimur nóttum í þessari ágætu ferð.

Við lögðum af stað snemma um morgun og hristumst og skókumst um á litlum mótor-kanóa í u.þ.b. 4 tíma. Við vorum því mjög fegin þegar við loksins fengum að stíga úr bátnum og upp á þurrt land. Aðallega vorum við samt þakklát fyrir að þurfa ekki að setjast alveg strax á hörðu trébekkina í bátnum aftur. Upp frá litlu plankabryggjunni sáum við tréhús standa upp á hæðinni. Við vorum sem sagt komin að húsi innfæddra þar sem við ætluðum að eyða nóttinni. Þegar við komum að húsinu var strax tekið til við að hengja upp hengirúmin (Steinunn, Una, nú heimta ég skýringu á afhverju hengirúm er hengirúm en ekki hangirúm!) á veröndinni. Veröndin var yfirbyggður pallur út frá húsinu, sem var bara eitt stórt herbergi. Á palli, aðeins neðar en húsið sjálft, var svo eldhúskrókurinn. Hann var opinn svo að reykurinn frá eldavélinni lægi út. Eldavél er kannski ekki rétta orðið heldur frekar eldstæði. En þetta var sem sagt gömul eldavél, sem á var hlaðið viðarkubbum og svo kveikt í. Þannig að þessi gamla eldavél var endurnýtt í sitt gamla hlutverk, þó með öðrum hætti væri. Glöggir lesendur munu hafa áttað sig á að ég hef ekki minnst einu orði á salerni, en jú, salerni var þar, þ.e.a.s. allur skógurinn í kring. Og fólk baðar sig bara í ánni, enda mjög gott að stinga sér þar til sunds.

Íbúar hússins voru 6, pabbi, mamma, unglingsstrákur og þrjár yngri stelpur. Þær voru afskaplega vinalegar og léku sér við okkur og hrúguðust svo allar með okkur í
hengirúmin. Þeim þótti afskaplega gaman að skoða Lonely Planet bók sem við vorum með um ljósmyndun, og voru alltaf að spyrja hvar og hvað hlutirnir væru á myndunum. Þetta var myndarfjölskylda og gaman að sjá hvernig fólk býr þarna rétt við ána. Í húsinu var útvarp með geislaspilara sem var spilað á fullu blasti meðan við vorum þarna. Rafmagnið var fengið úr litlum rafgeymi, en það var bara fyrir útvarpið. Fólkið var afskaplega vinalegt og fyrst héldum við að það væru alltaf ferðamenn hjá þeim í heimsókn, en svo er víst ekki. Sú fjölskylda sem við fórum til hafði ekki tekið á móti neinum í rúman mánuð.

Við slökuðum á í hengirúmunum og spjölluðum við krakkana eftir hádegismat. Svo var haldið á fiskiveiðar með spjótum. Við fórum bæði fyrir og eftir kvöldmat. Það var magnað að vera að róa um á kanónum í myrkrinu með einungis tunglið til ad lýsa sér. Reyndar vorum við með vasaljós, en komumst fljótt að því að því lengur sem við hefðum kveikt á vasaljósinu því fleiri köngulær sáum við. Þannig að við slökktum bara.

Um kvöldið, þegar við vorum að taka okkur til fyrir svefninn hrekkur Lars, sænski vinur okkar, við og segir að það hafi risakónguló dottið á hann niður úr loftinu þar sem hann lá í hengirúminu en hefði svo horfið. Þegar við fórum svo að leita, sást hvorki tangur né tetur af henni. 10 mínútum seinna þegar Lars ætlaði svo að fara að leggjast upp í hengirúmið sitt aftur, lá kóngulóin þar í mestu makindum. Risastór og loðin. Þegar Edson, leiðsögumaðurinn okkar sá hana, tók hann trjágrein og barði hana svo fast ad hún fór í tvennt og skyldi eftir slímugar leifar á hengirúminu. Eftir að þetta allt var yfirstaðið sagði hann okkur að þetta hefði verið banana-kónguló, en hún er þekkt fyrir að lifa í bananaklösum og þegar menn eru að bera klasana á herðum sér bítur hún þá í hnakkann. Eitur hennar er svo sterkt að hver sá sem ekki fær hjálp innan 24 klukkustunda deyr. (Innskot: Meðfylgjandi mynd er fengin af netinu því engin mynd náðist af kvikindinu áður en hún fór í tvennt. Kóngulóin á þessari mynd er hins vegar mjög lík þeirri sem við sáum þetta kvöld. )

Eftir þessa hressandi lífsreynslu, reyndum við svo öll að fara að sofa. Þökkuðum okkar sæla að vera komin með moskító net yfir hengirúmin ef fleiri kóngulær skyldu taka upp á því að detta á okkur. Áður en við náðum að festa svefn heyrðum við einhver afskaplega drungaleg hljóð berast úr frumskóginum. Þau hljómuðu eins og einhvers konar þrumur, afskaplega óhugnanleg hljóð. Okkur var svo sagt ad þetta væru öskurapar eða svonefndir „Howler-monkeys". Þeir rymja og framkalla ótrúlega draugaleg hljóð sem berast vel um allan frumskóginn.

Það mætti því eiginlega segja að við hefðum kynnst þremur tegundum af öpum í ferðinni, en ekki tveimur eins og sagt er frá í Frumskógarnóttum II, þó við fengjum ekki að sjá öskurapana.

Morguninn eftir vöknuðum við, á lífi, við yndislegan kaffiilm. Hrærð egg og tekex ásamt kaffi var hressandi morgunmatur. Kvöddum fjölskylduna en heilsuðum hörðum bekkjum kanóans treglega aftur. Nú var ferðinni heitið lengra inn í frumskóginn og klukkutíma seinna komum við að dvalarstað næstu nóttar. Við lögðum bátnum upp að grasigrónum bakka og tókum til við að afferma kanóinn. Næsta verkefni var svo að útbúa gististað okkar yfir nóttina. Í raun var það ekki eins flókið og það hljómar, verknaðurinn fólst í því að hengja upp hengirúmin og strengja svo bláan plastdúk yfir herlegheitin til að verja okkur fyrir rigningunni.

Við lögðumst snemma til svefns þetta kvöld enda lítið að gera í miðjum frumskóginum eftir að myrkrið skall á og eldurinn kulnaður. Regndroparnir byrjuðu fljótlega að berja á bláa plastdúknum og í einu vetfangi höfðu þessir fáu dropar breyst í úrhellisrigningu. Leiðsögumennirnir okkar þurftu m.a.s. að létta og strekkja betur á plastdúknum því að hann var farinn að síga all nálægt hengirúmunum okkar. Ekki gekk eins auðveldlega að sofna og ég hafði vonast eftir en mér var sífellt hugsað til jagúar sögu nokkurrar sem Edson leiðsögumaður hafði sagt okkur fyrr um daginn. Þannig var það nefnilega að í litlu frumskógarþorpi var það vani kvennanna í þorpinu að hittast allar saman á hverjum degi og horfa á uppáhaldssápuóperuna sína í eina húsi þorpsins sem skartaði sjónvarpi. Að loknum æsispennandi sápuóperuþættinum heldur ein konan heim til sín ásamt dóttur sinni en það er svolítill spotti á milli húsanna. Ræðst þá ekki að konunni jagúar einn stór og mikill, dóttirin hleypur eins hratt heim og hún getur og lætur karl föður sinn vita. Þegar hann kemur á staðinn er jagúarinn að snæða sér á greyið konunni hans og hann getur ekkert að gert. Ekki fylgdi sögunni hvort einhver hefði reynt að sækja skotvopn en jagúarinn náðist ekki. Hengirúm mitt var yst í röðinni, næst skóginum, engin vörn fyrir utanaðkomandi jagúörum eða púmum. Edson hafði sagt að jagúararnir væru stór og mikil dýr sem hefðu aftur á móti engan hávaða. Eina hljóðið sem þú gætir mögulega heyrt var eitthvað lítið brak, máli sínu til stuðnings tók hann þurra trjágrein og braut hana í tvennt. Sagði að svona væri eina hljóðið sem þú gætir heyrt í jagúarnum. Um nóttina heyrði ég þetta hljóð í sífellu. Mér fannst það líka alltaf færast nær. Að sjálfsögðu vissi ég að þetta væri allt saman vitleysa í mér, að það væri svo sjaldgjæft að jagúar sæist nálægt mannabyggðum og afhverju ætti hann þá að vera að laumast upp að akkúrat þessum tjaldbúðum á akkúrat þessum tíma. Ekki hjálpuðu öskuraparnir sem rumdu í fjarska við að syngja mig í svefn. Þessar fortölur og skynsemi virkuðu ekki. Tókst samt að sofna eftir að hafa legið lengi vakandi, hlustandi í hengirúminu mínu.

Við vöknuðum svo aftur á lífi næsta morgun, okkur til mikillar gleði. Harðsuðum egg yfir opnum eldi og löguðum kaffi. Pökkuðum saman og héldum heim.

Já, ef þetta voru svo bara ekki eftir allt saman svolítið magnaðar nætur... Þessar fimm sem við eyddum í frumskóginum.

2006-05-02T01:34:00.000Z

Hinn stóri heimur

Þegar við stigum út úr rútunni hér í Arica klukkan 6 í morgun, leið okkur eins og við hefðum hlaupið fyrir lest á fullri ferð. 41 klukkustunda ferðalag í lélegum rútum fer ekki vel með mann. Við bókstaflega skriðum inn á næsta hótel þar sem við sváfum svo til klukkan fjögur í dag.

Af illri nauðsyn höfum við nú tekið strikið frá Mendoza beint til Lima til að heimsækja ræðismanninn þar, sem er með vegabréf fyrir Snæbjörn. Þetta ferðalag innihélt því, 7 klukkutíma í lítilli rútu þar sem fæturnir okkar komumst ekki einu sinni fyrir, frá Mendoza til Santiago. Bið í rúma tvo tíma eftir rútu frá Santiago til Arica, en þar sem var fullt í flestar rútur á þessari leið fengum við ekki neitt spes sæti í ekkert neitt spes rútu. Í henni var svo skrölt í 31 klukkutíma, einn dag og tvær nætur. Eins og planið var fyrst ætluðum við að taka strax rútu yfir til Lima en ef satt skal segja meikuðum við það bara ekki. 18 tímar í viðbót hljómuðu ekkert sérlega vel á því augnabliki.

Þessi rútuferð var hins vegar einstaklega athyglisverð þótt hún hafi verið svona erfið. Við höfum hingað til leyft okkur að taka aðeins betri rútur þegar við förum í sólahringsrútuferðir. Í þeim rútum geturðu lagt sætið ansi langt aftur, sætin eru breiðari og þægilegri, aðeins þrjú sæti í hverri röð í staðinn fyrir 4 sæti í venjulegum rútum, og það er þjónusta um borð. Í einni ferðinni fengum við meira að segja freyðivín áður en við fórum að sofa. Algjör lúxus sem sagt sem kostar ekkert voðalega mikið meira.

Vegna langrar fríhelgar var hins vegar ekki mikið laust þegar við komum til Santiago frá Mendoza og við þáðum með þökkum þau tvö sæti sem eftir voru, þótt þau væru aftast og við bjuggumst alveg eins við því að þurfa að sitja hliðina á rútuklóstinu í 30 klukkustundir, sem aldrei er sérlega ánægjulegt. Þegar við stigum svo upp í rútuna tókum við eftir að hún var ekkert sérlega hrein. Eiginlega bara soldið ógeðslega skítug. Við létum hins vegar ekki hugfallast þar sem að við uppgötvuðum að klósettið var í miðri rútunni og því ekki hliðina á sætunum okkar. Engin skorkvikindi virtust heldur vera á veggjunum þannig að þar var annar plús. Hinsvegar reyndist erfitt að sofa í þessari rútu og skítalykt af öllu saman, sætunum sem og teppunum og koddunum sem okkur voru lánuð. Á ferðinni var okkur tvisvar gefnar þurrar brauðbollur með sveittri ostsneið sem saman bragðaðist eins og rúsína, eins óskiljanlega og það hljómar. Í eina skiptið sem rútan stoppaði einhvers staðar annars staðar en í sveittri Pullmann-sjoppu (rútufyrirtækið hét Pullmann) vorum við svo sniðug að stökkva inn í þennan svaka súpermarkað og versla nesti fyrir restina af ferðinni (þá voru enn rúmir 18 tímar eftir). Sem betur fer því að fólkið í rútunni virtist vera orðið ansi svangt þegar leið á daginn og horfði svo öfundaraugum á okkur og blótaði okkur eflaust í hljóði. Við létum það ekkert á okkur fá og borðum okkar samlokur og ávexti með bestu lyst.

Okkur brá örlítið í brún þegar við vöknuðum eftir fyrstu nóttina því að rútuþjónninn okkar (hér eru alltaf þjónar í rútunum sem færa manni kaffi, brauðbollur etc. og upplýsa þig um stöðu mála) virtist vera soldið glaseygður. Við fylgdumst með honum í smá stund og komumst að lokum að þeirri niðurstöðu að maðurinn hlyti að vera drukkinn. Hann hreyfðist óheyrilega mikið með rútunni og þurfti að einbeita sér mikið þegar hann helti gosi í glösin hjá okkur. Í langan tíma eftir á fylgdumst við með hvort að rútan væri ekki á réttum vegarhelming. Sem betur fer virtist rútubílstjórinn ekki hafa verið að staupa sig með rútuþjóninum.

Þessi rútuferð var sem sagt að mörgu leyti áhugaverð sérstaklega vegna fólksins sem ferðast með okkur. Það var soldið magnað að sjá muninn á fólkinu sem ferðast í ódýrari rútunum og svo þeim sem hafa efni á að borga aðeins meira. Viðskiptamenn og fínni frúr eru algeng sjón í dýrari rútunum á meðan við urðum ekki vör við neinn í þeirri líkingu í rútunni okkar. Það sem merkilegast var í þessari ferð var án efa sígauna kona sem ferðaðist með okkur. Hún ferðaðist reyndar bara ein með okkur en á rútustöðinni höfðum við séð hana með fjölskyldu sinni. Kannski hefðum við ekki gert okkur grein fyrir að þetta væri sígaunafjölskylda en kona að nafni Filomena, sem við kynntumst á rútustöðinni, sagði okkur frá þeim og varaði okkur við að þau væri mörg hver afskaplega slungin í vasaþjófnaði.

Flökkuþjóð þessi sem kallast hér gitanos eða romanos lifir enn í tjöldum og flakkar á milli borga yfirleitt eftir árstíðum. Þeir hafa einstaklega slæmt orð á sér, bæði vegna þjófnaða og pretta og svo eru þeir að sjálfsögðu þjóð sem vilja ráða sér sjálfir og passa ekki inn í þá þjóðfélagsmynd sem fyrir er. Þeir eiga það líka til að planta sér þar sem þeim sýnist án þess að virða landa- eða eignamörk. Fjölskyldan sem við sáum á rútustöðinni í Santiago samanstóð af mömmu sem var ansi vel komin til ára sinna, en það var hún sem að ferðaðist með okkur, dóttur hennar sem virtist vera um 15-16 ára. Lítill framhleypinn strákur var líka með þeim og okkur grunar að hann sé sonur 15-16 ára stelpunnar. Svo voru þarna 3-4 konur í viðbót en við sáum hins vegar bara einn karlmann á svæðinu, um 35-40 ára, en hann kom ekki inn í hópinn fyrr en seinna. Í kringum þau á rútustöðinni myndaðist stór hringur, ekki af fólki, heldur stórt hringlaga svæði sem enginn þorði að hætta sér nálægt. Þau höfðu voðalega hátt og voru ekkert að lækka niður í sér. Þau töluðu saman á Romani tungumáli sem við skyldum hvorki upp né niður í. Unglingsstelpan vatt sér upp að lögreglumanni sem stóð þar nálægt og spurði, eða nánast öskraði á greyið lögregluþjóninn, hvar maðurinn sem við sáum svo síðar væri. Hann virtist þá hafa verið færður í yfirheyrslu af lögreglunni. Þegar hann kom loksins á svæðið var hann voðalega rogginn og mikill með sig, algjör macho. Konurnar voru auðþekkjanlegar af síðum pilsum og föt þeirra allra voru mjög marglit. Þau sátu öll ofan á stórum pokum sem innihélt eflaust aleigu þeirra. Filomena benti okkur á að þetta væru eflaust með fátækari sígaunum svæðisins þar sem að margir þeirra eiga nú pallbíla sem þeir flakka um á. Fyrst héldum við að öll fjölskyldan myndi ferðast með okkur í rútu en þegar allt kom til alls var það aðeins gamla konan. Hún sat ská á móti okkur hinum megin við ganginn og fengum við því gott útsýni yfir aðfarir hennar í rútunni.

Sígauna kona þessi var eflaust að nálgast 70 árin, tannlaus en hafði þó yfir gervitönnum að ráða þótt við sæjum hana aldrei taka þær úr sér né setja þær upp í sig. Feitlagin var hún og íklædd víðum pilsi, það ytra hvítt með fjólubláu blómamunstri og hið innra svar-og hvítmunstrað. Prjónapeysa hennar var skærbleik með svörtu mynstri og yfir allt saman var hún klædd allt of stórum svörtum leðurjakka. Sokkar og hennar voru marglitir, en í þeim mátti finna liti eins og skærgrænan, gulan og neon bleikan. Til að setja punktinn yfir I-ið var hún í gullskóm. Henni var mjög umhugað um hár sitt og var alltaf að laga það. Hárið sjálft var rauðleitt og stuttklippt. Hún hafði tvær fléttur frá sittihvorri hliðinni sem hún batt í hnút í hnakkanum. Yfir það setti hún klemmu í líku fjöðurs. Utan um höfuðið vafði hún svo skærgrænni slæðu með silfurpallíettum. Rauðu hliðartöskuna sína faldi hún undir öðru pilsinu sem gerði það að verkum að hún leit ennþá bústnari út. Já, þetta var litrík kona.

Fólk var almennt hrætt við greyið konuna, enda var hún nú ekki frýnileg á að líta með hvassan og hörkulegan svip sem olli því að fólk forðaðist að vera nálægt henni. Hún byrjaði á að setjast í vitlaust sæti og maðurinn sem átti að sitja þar þorði ekki einu sinni að minnast á það. Það endaði líka á því að hún fékk að halda tveimur sætum út af fyrir sig alla ferðina. Hamstraði svo 4-5 kodda og 3 teppi. Hún fékk líka tvær brauðbollur. Meðferðis hafði hún tveggja lítra kókflösku sem eitthvað sterkt hafði verið blandað út í og bragðaði á því í tíma og ótíma. Þegar allt kom til alls var hún svo bara ágætis ferðafélagi, þótt við hefðum nú ekkert spjallað við hana, var gaman að hafa hana svona nálægt til að sjá hætti hennar og framkomu, þótt í mýflugumynd væri.

Þessi rútuferð var því, þótt erfið væri, einstaklega áhugaverð. Við gerðum okkur einhvern veginn enn betur grein fyrir því hversu stór og margvíslegur þessi heimur er sem við lifum í og hversu lítinn hluta hans maður þekkir.

2006-04-27T16:48:00.000Z

Á slóð Pablo Neruda

Síðustu dagar hafa verið ansi pakkaðir. Við „lentum“ í Santiago um 10 leytið um morguninn eftir að hafa eytt nóttinni í rútu frá Puerto Montt. Við drifum okkur strax út til að skoða borginna og fyrsta stoppustöð var hús chilenska ljóðskáldsins Pablo Neruda. Þetta er eitt af þremur húsum sem hann átti í Chile, en hann hannaði tvö þeirra að mestu leyti sjálfur. Húsið í Santiago er nefnt La chascona, sem þýðir ógreidd kona eða eitthvað í þá áttina en Pablo kallaði ástkonu sínu og síðar eiginkonu, Matilde Urrutia, la chascona. Húsið er á þremur pöllum, þ.e.a.s. stigar liggja utandyra milli þriggja bygginga sem mynda í heild sinni hús Neruda. Hver bygging hefur sitt nafn, sú á neðsta pallinum fékk heitið maginn, þar hélt hann veislur sem entust oft í marga daga. Á miðpallinum var sú bygging sem hann nefndi hjartað, en þar var svefnherbergi hans sem og stofa. Á efsta pallinum var svo heilinn, þar sem bókasafn hans og skrifstofa var. Pablo Neruda var alltaf heillaður af öllu sem tengist sjónum og það sést vel í þessu húsi sem er byggt líkt og skip að mörgu leiti. Loftin eru rúnuð og í loftinu hanga ljósker sem hann keypti úr skipum. Í „maganum“ er líka bar sem hann keypti úr e-u gömlu skipi. Áður fyrr runnu ár framhjá húsinu og fram hjá borðstofugluggunum þar sem hann hélt veislur og það olli því að fólki leið eins það væri að snæða á hafi úti.

Santiago er mjög evrópsk borg í útliti og mjög gaman að rölta um göturnar. Til að sjá borgina í öllu sínu veldi ákváðum við að taka sporvagn upp á hæð sem kallast Cerro San Cristóbal. Efst á hæðinni trónir svo María Mey, ekki eins tilkomumikil og Kristur í Ríó en engu að síður falleg stytta. Þaðan tókum við aftur niður kláfa sem kallast á spænsku „teléferico“. En þeir fara um 2000 metra leið niður/upp þessa hæð.

Daginn eftir ákváðum við svo að skilja stóru töskurnar okkar eftir á hostelinu og taka bara með okkur litlu bakpokana okkar. En sá munur að vera bara með svona lítinn bakpoka, í næstu ferð verður farangurinn minnkaður um helming, ef ekki meira! Við héldum áfram með Pablo Neruda þemað okkar og stoppuðum við hús hans í litla bænum Isla Negra sem hefur ótrúlega fallegt útsýni yfir sjóinn. Og svo hratt sé farið yfir sögu héldum við þaðan yfir til Valparaíso þar sem við kíktum svo á þriðja og síðasta húsið í þessari þemagöngu okkar um Chile.

Valparaísó er mjög skemmtilega byggð borg, hún er að miklu leyti byggð á hæðum og til að auðvelda fólki aðgang að hæðunum voru byggðar lyftur, eins konar sporvagnar, til að komast upp. Það er mjög auðvelt að villast í hæðunum þar sem að mikið er um ranghala og göngustíga inn á milli þröngra gatnanna. Þar er svokallað safn undir beru lofti, en svo virðist sem listamönnum hafi verið úthlutaðir veggir í einu hverfinu og það lífgar óneitanlega mikið upp á allt saman. Um kvöldið, daginn sem við komum til Valparaíso, lá þoka yfir bænum. Það var því ótrúlega draugalegt að klífa hæðina, inn á milli allra þessara þröngu gatna og sjá bara rétt fram yfir næsta götuhorn. Þegar þoka liggur yfir verður allt óhjákvæmilega þögulla, dularfyllra. Allt í einu birtist kona í inniskóm og náttbuxum og spurði okkur hvort við gætum lánaði henni svo sem einn pening því hún þyrfti nauðsynlega að hringja. Við réttum henni smá pening og hún útskýrði fyrir okkur að hún væri frá Santiago og hefði misst af einhverju fólki sem hún ætlaði með aftur þangað. Einnig sagði hún að þeir 400 pesoar sem hún hefði komið með væru búnir en að það hefði verið aleiga hennar í þessari ferð. Þetta var ótrúlega undarlegt allt saman en hún talaði eitthvað um að hafa verið á „Bed and Breakfast“ hér í Valparaiso. Hún var mjög kurteis og þakkaði fyrir sig, tók svo stutt en mjög hröð skref og hvarf inn í þokuna.

Þegar við vöknuðum morguninn eftir var glampandi sól og því skemmtilegt að sjá þetta hverfi í annarri birtu. Við skoðuðum okkur bara um, röltum og villtumst um hæðirnar og settumst á kaffihús hér og þar og nutum þess að fylgjast með mannlífinu. Röltum svo út á höfn og sáum nokkur sæljón sleikja sólina á baugju rétt fyrir utan. Já lífið er afskapleg ljúft um þessar mundir.

Þegar við komum svo aftur frá Valparaíso beið mín e-mail frá Fernöndu nokkurri Ortiz en ég hafði skrifað henni e-mail nokkrum dögum áður í von um að geta hitt hana í Santiago. Fernanda er sem sagði fóstursystir mín, ef það er hægt að segja það. Þegar ég var skiptinemi í Ecuador þá bjó hún heima hjá fjölskyldu minni. Ég bjó reyndar ekki hjá fjölskyldu hennar út í Ecuador en ég kynntist þeim engu að síður ágætlega. Það var því ótrúlega gaman að hitta hana aftur, þótt að ég hafi bara kynnst henni í tæpan mánuð á meðan við vorum staddar í sama landi. Hún er hér í Santiago að læra arkitektúr við Universidad Catolica de Chile. Snæbjörn og Fernanda þekktust líka en þau voru saman í 4.A í MR. Þannig að kvöldið sem við komum frá Valparaíso stukkum við nánast strax út á næsta kaffihús til að hitta Fernöndu þar sem við spjölluðum alveg langt fram á nótt. Þegar við spurðum hana hvers hún saknaði frá Íslands var maturinn hjá mömmu efstur á lista, og svo íslenska nammið, þá sérstaklega piparpúkar og lakkrís, og skyr. Áður en við fórum af kaffihúsinu bauð hún okkur að gista hjá sér næstu

Við eyddum því deginum þar á eftir í rölt um alla Santiago, fengum meðal annars að skoða háskólann hennar, skoðuðum aðal torgin, fórum á tvö söfn og horfðum svo á sólsetrið yfir Santiago frá hæð sem heitir Cerro Santo Lucia. Um kvöldið elduðum við súrsætan kjúkling, drukkum rauðvín með og spjölluðum um alla heima og geima. Já það var ótrúlega gaman að hitta hana Fernöndu aftur.

Nú erum við hins vegar komin til Mendoza í Argentínu og búin að gista eina nótt og eigum tvær eftir. Þaðan er förinni svo haldið áfram, erum að útbúa plan fyrir restina af ferðinni, en eftir að hafa slakað svona vel á í fyrri hluta ferðarinnar verðum við að halda ansi vel á spöðunum þennan síðasta mánuð. Við ætlum samt allavega að reyna að skoða svo sem eina vínekru meðan við erum hérna í Mendoza.

Svona í lokin langar mig að óska ykkur öllum góðs gengis í komandi prófum. Við hugsum til ykkar. ;)

Es. Hér til hliðar hefur bæst við gestabók og nýjar myndir frá Santiago, en bara frá 22. apríl. Endilega kvittið í bókina ;)

2006-04-21T22:31:00.000Z

Gleðilega páska, sumar og allt hvað eina

Nú hefur verið ákveðið að taka nýja stefnu á þessu bloggi. Blogga frekar oftar og minna og láta vita hvar við erum. Skella svo stóru færslunum með inn á milli. Hvernig hljómar það, haaa?

Allavega, hér erum við stödd í Puerto Montt í Chile, hjá frændfólki Snæbjörns þeim Sverri og Ástu. Hér erum við búin að vera í viku í góðu yfirlæti og mikið var nú gott var að komast inn á heimili eftir að hafa verið hálf rótlaus síðustu tvo mánuði.

En nú eru batteríin hlaðin og áfram skal haldið og er Santiago, höfuðborg Chile, næsti stoppustaður. Þangað verðum við komin í fyrramálið eftir um 13 klst rútuferð en við leggjum af stað í kvöld. Þessi rútuferð verður eins og útlendingarnir kalla það „piece of cake“ miðað við þær sólahringsrútuferðir sem við höfum nú þegar kynnst.

Hér flýtur með mynd af Snæbirni, Sverri og Ástu við eldfjallið Osorno sem við fórum í bíltúr upp að. Þar er hið fínasta skíðasvæði á veturna. Osorno er um 2660 metra hátt og er flokkað sem sofandi eldfjall. Því ætti að vera hægt að skíða þarna í einhverja áratugi/aldir í viðbót, vonandi þ.e.a.s.

2006-04-13T13:24:00.000Z

Oohhhhh......

Mikid ofsalega, afskaplega, óskaplega langar mig á thessa tónleika. Ég hef bedid lengi eftir ad Elbow komi til Íslands og svo koma their akkúrat á medan ég er úti. Ohhhhh....... En madur má víst ekki kvarta, verandi hérna hinum megin á hnettinum.

Gaeti svo sem litid á thetta sem enn eina afsökunina til ad fara í tónleikaferd...

2006-03-29T16:25:00.000Z

Frumskógarnaetur II

Frumskógurinn tók vel á móti okkur og byrjadi á thví ad bíta okkur allharkalega til ad bjóda okkur velkomin. Vid héldum sem sagt ad thad vaeri nóg ad bera á okkur flugnafaelu thar sem sást í skinn og thar sem flugurnar gaetu komist ad, en ó nei, thaer bitu í gegnum föt. Thetta olli thví ad ég fékk um 30 bit á laerin og gat thví varla sofid um nóttina vegna kláda og óthaeginda. Sem betur fer lenti Snaebjorn ekki jafn illa í thví og gat thví daelt í mig ofnaemislyfjum til ad minnka kládann. Á thessum tímapunkti var ordid hálf vonlaust ad halda talningu bita áfram en aetli vid séum ekki komin langt yfir tvö hundrud bitin ef vid teljum allt saman.

Samferdamenn okkar í thessari ferd var saenska parid Lars og Viktor. Their voru a thriggja vikna ferd um Brasilíu ádur en their héldu aftur heim í kuldann í Svíthjód. Their voru mjog hressir og hofdu mikinn áhuga á íslenskunni og á samanburdi íslenskra og saenskra orda. Og eftir allan thennan samanburd komumst vid ad theirri „merkilegu“ nidurstödu, sem var vitud fyrirfram, ad thessi tungumál eiga mjog mikid sameiginlegt.

Ferdin var frábaer í alla stadi, ef ad frátalin eru öll bitin. Dagarnir voru yfirleitt skipulagdir thannig ad vid hófum daginn med morgunmati klukkan sjö og vorum svo farin út úr húsi/kofa klukkan átta. Vid komum svo aftur í hádegismat um tólf leytid og eftir thad tekin pása til klukkan thrjú, thar sem baedi dýr og menn fúnkera ekki alveg nógu vel í öllum thessum hita og raka, og thví lítid og erfitt ad sjá eitthvad á thessum tíma. Siestunni var thví yfirleitt eytt liggjandi í hengirúmi med bók vid hönd.

Í ferdinni sáum vid öll ósköpin af fuglategundum, og thví midur er minni mitt ekki nógu gott til ad nefna thaer allar auk thess sem ensku nöfnin á theim virtust ekki klingja mörgum bjöllum. Thau nöfn sem ég man hins vegar var ad vid sáum svart-, gul- og raudhöfda hraegamma svo og hraegamm sem ég veit ekki hvad heitir á íslensku en kallast á ensku „bare-headed vulture“ en gaeti útlagst nakinhöfda hraegammur eda eitthvad í thá áttina (ef einhver veit hina rétta thýdingu má hann endilega skella henni í athugasemdarkerfid). Einnig sáum vid líka „kónga“ hraegamm (e. king-vulture). Einnig brugdu fyrir tucan, storkar og „Festive“ páfagaukar sem eru skaergraenir.

En thótt vid höfum séd svona marga fugla thá held ég ad vid höfum heyrt í enn thá fleiri. Einn fuglinn virtist alltaf vera ad hlaegja ad okkur, annar gaf frá sér hljód sem hljómadi alveg eins og stefid sem er flautad á eftir fallega fólkinu og öllum páfagaukum er kennt. (Hvernig lýsir madur hljódi í ordum?)

Einn morguninn héldum vid svo í thriggja klukkutíma göngu um frumskóginn. Thar sáum vid m.a. hinar ýmsar laekningaplöntur. Ein plantan átti ad vera gegn höfudverk, önnur gegn magaverk, thridja gegn krabbameini og til var planta gegn nánast öllum kvillum. Malaríu, ofnaemi, svo var líka haegt ad drekka seydi af plöntu sem átti ad virka líkt og getnadarvarnarpillan. Eitt tréid átti ad vera gott gegn krónískum sjúkdómum og til ad ná í vökvann úr trénu var stungid í thad med hníf, laufbladi stungid í gatid og thví naest draup hvítur vökvinn úr og vid fengum ad smakka. Einnig fundum vid kínín-tré og jurt sem er notud í hitakrem.

Edson, leidsögumadurinn okkar, sýndi okkur einnig hvernig innfaeddir voru vanir ad verja sig gegn moskítóflugum, en sú adferd tengist notkun á maurabúum. Their sem sagt klaeddu sig úr öllum fötum og fylltu upp í nef og eyru svo ad ekkert gaeti skridid inn thar. Thví naest fóru their ad thessu sérstaka maurabúi, brutu thad og leyfdu maurunum ad skrída um sig alla. Thar á eftir klaeddu their sig aftur í og héldu sína leid. Vörnin er sem sagt sú ad thegar maurarnir skrída gefa their frá sér sérstaka lykt sem festist á húdinni og faelir moskítóflugurnar frá. Edson sýndi okkur thetta med thví ad stinga hönd sinni inn í maurabú og leyfdi okkur svo ad finna lyktina. Vid sáum líka ógrynnin öll af köngulóm, en sú staersta í thessari gönguferd er köllud „Bird-Eater“ og er víst af tarantúlluaett. Hún var ljót, lodin og risastór og vid fundum hana sem sagt med thví ad egna hana út úr holu sinni med strái. Vid sáum líka eitradan frosk. Hann var pínulítill, skaergraenn og virtist ekki vera froskur til ad valda einhverjum vandraedum, en madur aetti ekki ad láta blekkja sig.

Á göngu okkar um frumskóginn rákumst vid allt í einu á tvö pör af sandölum og risa svedju. Stuttu seinna sáum vid tvo berfaetta krakka, 14, 15 ára, á ráfi med haglabyssu, en thau voru víst ad leita ad vörtusvíni sem var í grenndinni, en ummerki thess mátti sjá í drullupolli sem thad hefdi velt sér í. Sú hugsun ljóst mig hversu allt ödruvísi barnaeska thessarra krakka vaeri frá minni eigin, og thó ég hafi hlaupid upp á fjall og vadid í ánnum í Mosfellsbaenum thá fór ég samt aldrei á veidar né thurfti nokkrar áhyggjur ad hafa á hvernig maturinn kaemist á eldhúsbordid heima hjá mér.

Í frumskógargöngutúrnum smökkudum vid, ásamt einstaka laeknajurtum, brasilískar hnetur (ég held ad thaer séu kalladar thad á íslensku...). Thaer kallast „Pará-nuts“ á ensku vegna héradsins í Brasilíu sem flytur út mest af theim. Ótrúlegt hvad orkan í hnetunum hressti okkur vid eftir langan göngutúr.

Frumskógurinn sjálfur er magnadur, thad maetti eiginlega líkja honum vid hafid, svo ógnarfagur en um leid veldur hann med manni einhverri óttatilfinningu. Tilfinningin ad labba um í thykkum frumskóginum er yfirthyrmandi, allt ad thví ad valda innilokunarkennd thar sem ad hann er svo thykkur. Thad ad fólk sem villist í frumskógi gangi af göflunum, finnst mér ekki skrýtid.

Bátsferdir voru fleiri en gönguferdir og mörgum tímum eytt í ad róa um „flaediskóg“, thad er ad segja thann hluta frumskógarins sem Amazon flaedir yfir. Thad er vodalega dularfullt ad róa á milli trjánna í leit ad hinu og thessum dýrum. Allir thögulir til ad styggja ekki dýrin. Ádur hins vegar en haldid er í frumskógarferd má ekki gera sér of miklar vonir, thví eins og ádur sagdi er frumskógurinn mjög thykkur og mörg dýranna halda sig inn í honum midjum. Vid vorum hins vegar ágaetlega heppin og sáum medal annars baedi gráa og bleika höfrunga sem lifa í Amazon fljótinu. Vid skelltum okkur meira ad segja til sunds med theim thó ad their hafi bara synt í burtu thegar vid skjanna-hvítu höfrungarnir frá Íslandi og Svíthjód stungum okkur út í.

Thann sama dag fórum vid á Pírana-fiska veidar. Thad var einstaklega gaman thótt ad ég hafi bara veitt einn ( húkkadi reyndar í augad á greyinu... telst sam veidi ekki satt...?) og Snaebjorn veiddi ekki neinn. Adalveidimennirnir voru leidsogumadurinn okkar og Viktor hinn saenski. Vid höldum thví stadfastlega fram ad their hafi fengid betri bambus veidistöng.

Um kvöldid thegar vid vorum á leidinni heim í frumskógar-baekistödina stoppadi kanóinn okkar til ad leita ad Caiman-krókódílum. Vid eyddum um hálftíma í ad dorma medfram bökkum ánnar og allt í einu snýr leidsögumadur okkar vid og bidur saenska samferdalang okkar hann Lars ad halda á einhverju fyrir sig. Thetta eitthvad reyndist vera árs gamall Caimann-krókudíll. Thad er ótrúlegt ad fá ad halda á svona skepnu og hann var alveg kjurr og eflaust bara skíthraeddur greyid. Thessi krókudíll var bara unglamb og thví ekki stór, en tennurnar í honum voru thrátt fyrir thad nógu andskoti beittar. Vid fengum öll ad halda á honum og strjúka mjúkum maga hans og hördu baki.

Heppnin lék vid okkur og vid vorum einn af fáum hópum sem stadsettir voru í frumskógarbaekistodinni sem fengum ad sjá apa. Vid sáum tvaer gerdir af öpum, thótt vid getum thví midur ekki nefnt tegund theirra. Thetta voru litlir saetir apar sem flugu á milli trjánna. Vid vorum svo heppin ad sjá thá tvo daga í röd á fjórum mismunandi stödum. Their eru ótrúlega snöggir og thví erfitt ad ná mynd af theim, en thví skemmtilegra ad fylgjast med theim og hlusta á hljódin frá theim.

En apar voru ekki einu spendýrin sem vid sáum thví vid fengum einnig ad sjá letidýr. Vid byrjudum á ad sjá nokkur steinsofandi letidýr, en thad er vodalega erfitt ad sjá thau upp í trjánum thar sem thau hjúfra sig saman í lita lodnar kúlur sem í fjarlaegd líkist bara gráu termítabúi. En letidýr sofa um 15 til 18 klukkustundir á hverjum sólarhring. Thví urdum vid mjög hamingjusöm thegar vid sáum letidýr vera ad borda hátt upp í tré og fikra sig svo mjööööööög haegt nidur. Vid tókum meira ad segja myndbandsupptöku af thví thegar thad fikradi sig nidur.
Margir leidsögumenn stunda thad víst ad taka letidýrin nidur úr trjánum til ad leyfa ferdamönnunum ad halda á theim og taka myndir af sér med theim. Edson tjádi okkur hins vegar ad letidýrin vaeru mjög vidkvaem dýr og ad komid hefdu upp mörg daemi thess ad letidýr veiktust eftir ad hafa verid nálaegt mönnum og skridu svo bara inn í skóg og daeju. Letidýrin eyda staerstum hluta lífs síns upp í tré en thad kemur fyrir ad their syndi yfir ár.... mjööööög haegt og eru thar med audveld brád fyrir t.d. krókódíla sem og ránfugla.

----------------------------------------------------------------------

Örlítid er eftir ad frumskógaraevintýrinu og verdur thridji hlutinn jafnframt sá sídasti. Haegt og rólega virdumst vid vera ad fikra okkur í áttina ad núinu á thessu bloggi. Vid erum enn stödd í Buenos Aires og tjah viljum bara helst ekkert fara hédan. Vid komumst nefnilega ad thví ad thad eru ekki bara steikurnar og raudvínin hérna sem gefa manni vatn í munninn heldur er ísinn hérna líka himneskur. Argentína er náttúrulega ad stórum hluta byggd af afkomendum Ítala sem komu med íshefd sína hinga yfir hafid og ef eitthvad er hafa baett hana med öllum mögulegum ávaxta bragdtegundum. Ísinn hér slagar ad minnsta kosti hátt upp í besta ís sem ég hef smakkad, sem var á Markúsartorgi í Feneyjum. Sá ís var bragdadur í fylgd med Önnu Samúelsdóttur í útskriftarferd okkar sumarid 2004 og getur hún vitnad um gaedi íssins.

Annars bid ég ykkur bara vel ad lifa :)

Innskot: Fleiri myndir áttu ad fara med thessari faerslu, en thar sem ad rafmagnid fór af netkaffihúsinu á medan ipod-inn okkar (og myndageymsla) var tengdur, vill hann ekki hlada inn fleiri myndum. Myndir verda settar med faerslunni um leid og haegt er.

2006-03-26T19:22:00.000Z

Frumskógarnætur

29 klst rútuferð bar okkur alla leiðina yfir landamæri Brasilíu og til frumskógarborgarinnar Manaus. Tessi rútuferð var hins vegar ekki eins erfið og við bjuggumst vid ef frá voru talin öll þau skorkvikindi er völsudu um veggi og glugga rútunnar eins og þau ættu staðinn. Endalausar vakningar venezulenska hersins um nóttina gerðu það hins vegar að verkum að svefn var af skornum skammti um nóttina þótt vid hefðum vegna þess sofið þvi meira um daginn. Þessar vakningar voru hins vegar alls ekki skemmtilegar. Á um 500 km kafla vorum við stoppuð fjórum sinnum. Í þremur tilfellum af þessum fjórum var okkur sagt að gjöra svo vel að stíga út úr rútunni með allan okkar farangur því að það átti að skoða hann. Þannig að þarna stöndum við í röð klukkan, 1:30, 3:30, og 6:00 um nóttina í ca. hálftíma, 40 mín í hvert skipti og bíðum þess að hermennirnir geti horft á okkur tæma úr töskunum okkar til þess eins að troða aftur ofan í taer. Rútan stoppaði aldrei á milli þessarra stöðva, þannig að okkur hefði ekki gefist tækifæri á að dæla eiturlyfjum og skotvopnum í töskurnar okkar á milli þessara stöðva þótt við hefðum viljað það. Þegar einn farþegi rútunnar spurði svo hvort þeir gætu ekki hringt á milli vegastoppa til að staðfesta að allur farangur hefði verið skoðaður, brást hermaðuri ókvaeða við og skoðaði tösku spyrjanda þvi betur. Ég persónulega gerði í því að hafa dömubindin, túrtappana og óhreinu fötin efst í von um að hermennirnir færu hjá sér og myndu sleppa mér létt í gegn. Virkaði í tveimur skiptum af þremur.

Kl. 01:30 thann 17. febrúar (lögdum af stad thann 15.febrúar kl. 20:30) vorum vid loksins komin til Manaus. Hentum okkur inn í fyrsta leigubíl sem vid fundum og héldum á hótel sem hét thví skemmtilega nafni Tíundi júlí. Morguninn eftir var tekinn med trompi og verslud heil frumskógarferd, 6 daga og 5 nátta ferd, med frumskógarfyrirtaekinu Amazon Gero Tours sem svo heppilega vildi til ad var vid hlidina á hótelinu okkar. Thjónustan thar fannst okkur vera framúrskarandi(langar bara ad skjóta inn í ad í thessum skrifudu ordum er maur ad rannsaka lyklabordid mitt), en their hjálpudu okkur med allt sem vid áttum eftir ad gera. Tar ma t.d. nefna finna banka, ganga a milli ferdaskrifstofa, túlka, finna og kaupa flug frá Manaus til Rió, finna ódýran stad til ad thvo thvott (hrein föt eru vanmetin!!!), kaupa vadstígvél og skordýrafaelu-sprey fyrir frumskóginn, hringja fyrir okkur hingad og thangad innan Brasilíu,leyfdu okkur ad nota internetid hjá sér ad vild og svona maetti lengi áfram telja. Vid vorum ordnir algjörir heimalningar tharna thegar their loksins losnudu vid okkur til Rió.

Frumskógarferdin hófst hins vegar 18. febrúar klukkan 8 um morgun. Á leidinni á gististad okkar vid Mamori ánna sigldum vid yfir Amazonfljótid. Tar í midju fljótinu stoppudum vid hjá stad sem er kalladur "Stadurinn thar sem árnar maetast" eda á hinu vinsaela slettumáli "The meeting of the Rivers" thar sem Rió Negro og Rió Solimões maetast og mynda Amazonfljótid en skil þeirra má sjá mjög greinilega. Öðrum megin má sjá kolsvarta á en hinum megin eru hún leðjubrún.

Leiðsögumaður okkar inn í frumskóginn hét Edson. Við fyrstu kynni virtist hann vera algjör gúmmítöffari, en það voru víst bara sólgleraugu og silfurtönnin því hann var vænsta skinn og heilmikið í hann spunnið. Hann er aðeins einu eða tveimur árum eldri en við en hafði þó verið leiðsögumaður í 6 ár hjá Amazon Gero tours. Til 14 ára aldurs bjó hann í frumskóginum með fjölskyldu sinni en eftir það fluttist hann til frumskógarborgarinnar Manaus. Það magnaða við þennan leiðsögumann var hvað hann var ákveðinn um hvað hann vildi gera í framtíðinni. Hann ætlar sér að verða læknir og vinna í frumskóginum til að hjálpa fólkinu þar í kring. Það er hins vegar mjög erfitt að komast inn í læknanám í Brasilíu og mjög dýrt. Til þess að nýta tímann sem best var hann oft með ljósrit úr eðlisfræðibókum sem hann las í stafni vélknúna kanóans þegar við vorum í löngum bátsferðum. Hann talaði mjög góða ensku, og einnig spænsku, ágætis þýsku og eitthvað í japönsku. Gamla sjálfsbjargarviðleitnin haaaa?

Eftir 2 og hálfs tíma ferð með bátum og bílum komum með að dvalarstað okkar í frumskóginum. Þetta var tveggja hæða kofi, með rússneskum ljósaperum og hengirúmum. Okkur var reyndar úthlutað herbergi en þar sem að okkur líkaði ekkert sérstaklega vel að liggja á 5 cm plönkum, þar sem að dýnan lagðist bara saman, var gist í hengirúmum það sem eftir var ferðinnar. Og þvílíkur lúxus, ég held að það sé varla neitt þægilegra en að liggja í hengirúmi á efri hæð þessa húss með bók og tónlist í eyrum. Ekki skaðaði heldur að engar rúður voru á gluggunum þarna (í herbergjunum voru reyndar flugnanet) þannig að hlý golan streymdi inn.... Það eina slæma við að sofa í hengirúmum í Amazon eru helv... flugnanetin sem maður þarf alltaf að hafa yfir þeim. Þau gerðu lítið sem ekkert gagn þar sem að þau lágu alltaf upp að manni, en það var reyndar eflaust bara vegna gæða þessarra neta sem við fengum.

Fyrsti maðurinn sem við hittum í þessu húsi var hann Daryll. Hann var að búa sér til sjóskíðabretti úr planka, gömlum sjúskuðum skóm og bandi. En sagan var sú að honum hafi leiðst svo mikið löngu bátsferðirnar og hefði honum þá dottið í hug hversu miklu skemmtilegra væri að fara þetta á sjóskíðum, eða hérna sjóbretti. Eftir að hafa málað á brettið stjörnur og tungl var það loksins tilbúið til prófunar. Og viti menn, eftir að hafa hangið aftan í bát mannsins sem rak staðinn þar sem við gistum í tuttugu mínútur, tókst honum loksins að standa á brettinu. Og nú er í deiglunni að opna sjóskíðaskóla í Amazon.(Innskot: nú er ennþá stærri maur að skríða á skjánum mínum)

En Darryll er ekki einvörðungu þekktur fyrir færni sína á heimatilbúnum sjóbrettunum heldur hefur hann ýmislegt annað í pokahorninu. Meðal annars má nefna að hann hefur verið á flakki um heiminn í meira og minna 6 ár og hefur þar með heimsótt stóran hluta heimsins, í raun sagðist hann bara eiga eftir Afríku og Norðurlöndin. Hann ferðast um á mótorhjóli og kaupir þau þegar hann kemur inn í landið og selur þau svo þegar hann fer aftur. Ég spurði hvort að hann hefði unnið í lottói en hann svaraði því neitandi, sagðist eiginlega ekki vita sjálfur hvernig hann færi að þessu. Hann vildi örugglega bara ekki deila leyndarmálinu. Það skemmtilega við þennan mann var hvað hann var afslappaður, sem dæmi ákvað hann að vera degi lengur í frumskóginum af því að hann hafði fundið bók sem honum langaði til að klára. Eins þegar hann var spurður um hversu lengi hann hugðist ferðast þá var hann ekki viss en sagði svo eftirminnilega: „maybe forever....“ Já, mér fannst það soldið kúl. Í upphafi ætlaði hann víst bara að fara í 1 árs heimsreisu, en einhvern veginn tegðist úr henni. Þessi 35 ára Kaliforníu-búi hafði því margar mjög skemmtilegar og áhugaverðar sögur og ef þið hafið áhuga þá er hann með heimasíðu, www.groovydomain.com.

------------------------------------------------------

En svona til að hverfa til þess sem við erum að gera akkúrat núna en ekki fyrir einhverjum vikum síðan, þá erum við sem sagt stödd í Buenos Aires, evrópsku borg Sudur Ameríku. Og já, hér myndi ég vilja búa. Við vorum tvær nætur í Asunción í Paraguay en okkur langaði bara aðeins að kíkja tangað á leið okkar til Argentínu. Paraguay er mun meira sveitó, ef það má segja það, heldur en Brasilía og Venezuela. Brasilía er mun þróaðra að öllu leiti og í Venezuela er allt önnur stemming. Sú stemming tilheyrir því eflaust ad landið liggur við karabíska hafið.

Það hefur samt verið mjög gaman að bera saman löndin og það sem við höfum tekið eftir er t.d. að í Venezuela drekka þeir allt með röri. Ég er ekki bara að tala um safa og gosdrykki, ég er að tala mjólk úr mjólkurfernum og ég er að tala um að þeir drekka alltaf bjórinn sinn með röri.

Í Brasilíu er hins vegar siðurinn sá að stinga ávallt upp þumalputtanum ef þú ert sammála um eitthvað eða bara ef þú ert í góðu skapi þá er það bara „thumbs up“. Mjög skondið, og það gera allir þetta og það er fyndið hvað þetta festist við mann. Ég stend mig ósjaldan að því að vera reka þumalputtanum framan fólk þegar ég segi „gracias.“ Vonandi telur fólk mig ekki vera skrýtna.

Við höfum enn ekki verið nógu lengi í Paraguay eða Argentínu til að sjá einhver þjóðareinkenni en það kemur eflaust. Það sem við höfum hins vegar séð er að hvar sem Argentínu- eða Paraguaybúar eru þar er mate. Það eru hreinlega allir að drekka maté, sem er te úr matelaufum. Á hverju götuhorni, á hvaða bekk sem er og inn öllum skrifstofum er fólk með mataglös. Í glasinu er heill hellingur af mate-laufum og svo hella þeir vatni yfir þetta allt saman, hvort sem er heitu eða köldu, og drekka svo í gegnum stálrör sem gegnir einnig hlutverki sem skeid. Í Paraguay drekka þeir víst meira af köldu mate heldur en heitu og njóta ad súpa tad ískalt í skugganum á medan siestan þeirra varir, sem virðist vera frá klukkan 11 á morgnanna til klukkan fimm á daginn.

Eg set framhaldid af Amazon fljótlega inn, en ef ég thekki okkur rett er víst best ad lofa engu. En Buenos Aires bídur sem og steikurnar og raudvínid....

2006-03-13T01:58:00.000Z

Gleðifréttir

Já, þann 9. mars klukkan 13:35 fæddist lítill drengur, 19 merkur og 54 cm. Það væru nú kannski ekki merkilegar fréttir ef þetta væri ekki hann litli bróðir minn og er þar með þriðja systkinið sem ég eignast. Að sjálfsögðu er hann afbragð annarra barna og með eindæmum myndarlegur. Já, ef hann er ekki bara sætasta barn í heimi.

Það er hálf skrýtið að vera í allt öðrum heimshluta þegar svona sætt barn fæðist í hinum hlutanum. Smá vottur af heimþrá hreiðraði um sig þegar ég heyrði fréttirnar. Hann verður sem sagt tæplega 4 mánaða þegar ég kem heim. Snæbjörn fær að sjá „litla mág“ sinn mánuði á undan mér. En ætli hann verði ekki jafn sætur þegar ég kem heim... ;)

Viðbót 15/3 06 kl. 15:56 : Ég stóðst ekki mátið og setti því mynd af brósa hérna inn. Eins og sjá má er hann eign þvottahúss spítalanna.

2006-03-08T19:38:00.000Z

Myndir myndir myndir

Já, loksins loksins. Myndir komnar inn á videigandi sídu. Thaer eru líka hér til hlidar undir myndasafni.

Rétt er ad benda á ad inni í krónólógísku rödina vantar myndir frá Puerto la Cruz og Isla Margarita sem eru í thessum skrifudu ordum ad hladast inn.

Thad tekur hins vegar fááááránlega langan tíma ad hlada thessum myndum inn a netid, thannig ad eg veit ekki hvenaer thad album verdur opid almenningi, en thad verdur auglýst.

Annars vona ég bara ad thid njótid vel. :)

2006-03-08T15:22:00.000Z

Ríkisstjóraheimsókn

Við Elín Lóa gistum ekki nema tvær nætur í Ciudad Bolívar. Þangað höfðum við farið til að festa kaup á flugferð yfir Angelfoss, hæsta foss jarðar. Þegar á hólminn var komið reyndist sú ferð raunar vera of dýr og tímafrek miðað við það sem við höfðum ætlað svo ekkert varð úr. Auk þess er vatnsmagnið í fossinum miklu minna á þessum tíma árs en yfir regntímann og fossinn því ekki jafntilkomumikill, getur jafnvel horfið í mistur áður en vatnið nær til jarðar. Jæja, í stað þess að svekkja sig segir maður bara eins og svo oft: „Við sjáum þetta bara næst.“

Útúrdúrinn til borgarinnar reyndist þó alls ekki tilgangslaus því við kynntumst ýmsu fólki á rölti okkar um borgina. Má þar líklegast helstan nefna Francisco Rangel, ríkisstjóra Bólívar-ríkis (eins af 23 ríkjum Venezúela) en einnig Simón eldri, sósíalista af guðs náð, og Simón yngri, fyrrverandi nemenda í Miami og ekki alveg jafnmikinn sósíalista.

Ef við tölum fyrst um borgina þá er Ciudad Bolívar einhver undarlegasta borg, sem við höfum komið til. Við komum seint um kvöld og fórum beint á hótel, ekki langt frá miðbænum. Morguninn eftir ákváðum við svo að taka leigubíl niður í miðbæ. Jæja, til að komast á aðaltorg venezúelskrar borgar þarf ekki annað en að láta skutla sér á „Plaza Bolívar“. Í hverjum einasta þéttbýliskjarna finnst torg kennt við sjálfstæðishetjuna miklu, Símon Bólívar, og er það yfirleitt aðaltorgið. Ciudad Bolívar er engin undantekning. Öfugt við aðrar borgir reyndist hins vegar ekkert svo auðvelt að finna torgið þar sem leigubíllinn skutlaði okkur ekki alveg alla leið. Um tíma héldum við jafnvel að leigubílstjórinn ætlaði að ræna öllu af okkur þar sem hann þræddi örmjó stræti og innkeyrslur án þess að nokkuð bólaði á svæði sem mætti kalla miðbæ. Auðvitað varð bílstjórinn svo sármóðgaður þegar við spurðum hvert í ósköpunum hann væri að fara. Loks fundum við þó torgið eftir að hafa rölt nokkuð um og reyndist miðbærinn þá vera pínulítill og samanþjappaður uppi á hæð í miðri borginni, en samt um leið stórmerkilegur í sögu Venezúela. (Seinna komumst við að því að Ciudad Bolívar er í raun algjör bílaborg, vel dreyfð enda af nógu plássi að taka.) Við Plaza Bolívar reyndist vera heljarmikil og falleg dómkirkja, reist skömmu eftir stofnun borgarinnar 1764. Meiri athygli vöktu aftur á móti tugir lögreglumanna og lögreglubílar, svona 50 til 60 stykki. Fljótlega komumst við að því að ríkisstjórinn væri að afhenda lögreglunni nýja lögreglubíla og -mótorhjól við mikla hátíðarathöfn.

Þar kom til sögunnar Simón eldri, mikill stuðningsmaður forseta Venezúela Hugo Chavezar og ríkisstjórnarinnar, og jafnframt stuðningsmaður hins vinstrisinnaða ríkisstjóra Bólívar-ríkis. Einhvern veginn hófust samræður milli okkar (lesist: Elínar Lóu spænskusnillings) og Simónar þessa, sem spurði forvitinn hvaðan við værum og hvað við værum að gera í Venezúela. Samtalið spannst um heima og geima en eftir skamma stund lauk því snöggt þar sem títtnefndur ríkisstjóri, Francisco Rangel, steig út úr ríkisstjórnarbyggingunni fyrir framan torgið. Mikil ringulreið myndaðist þar sem fréttamenn reyndu að ná tali og myndum af manninum. Með lagni náði kvenkyns ljósmyndari þessa bloggs meira að segja nokkrum góðum.

Hetja dagsins var hins vegar Simón sósíalisti, sem ákvað upp á sitt einsdæmi að ríkisstjórinn þyrfti öllu fremur að kynnast íslenskum stúlkum. Til að uppfylla þá hugmynd sína tók hann í höndina á Elínu Lóu og dró hana af stað, jafnframt sem hann reyndi að kalla á Rangel ríkisstjóra. Að lokum tókst honum að troða Elínu Lóu í gegnum mannþröngina og þar stóð hún ein hjá ríkisstjóranum, fyrir framan allar venezúelsku fréttamyndavélarnar, kossum var smellt, haldist var í hendur og spjallað um allt mögulegt. Því miður náði undirritaður ekki myndum af samtalinu en því var án efa sjónvarpað um allt landið enda var Elín Lóa sú eina sem náði tali af hinum hjartahlýja Francisco Rangel þennan eftirmiðdag. (Já, ég veit, hann lítur í alvöru út eins og ráðherra í herforingjastjórn.)

Eftir þetta steig ríkisstjórinn upp í einn lögreglubílanna og þaut á brott ásamt flotanum. Simón dró okkur hins vegar inn á skrifstofu, sem ríkisstjórinn stofnaði til að aðstoða borgarbúa (heitir á spænsku „Atencion a ciduano“). Þar sagði hann hugfanginn frá sósíalismanum og hinni illu bandarísku heimsvaldastefnu. Hann sagði að Elín Lóa yrði að gerast læknir því hún væri með svo stórt hjarta, jafnframt sem hann sýndi okkur hvernig stofna ætti sósíalískt samfélagsráð.

Angel eða ekki Angel?

En þar sem við vorum á höttunum eftir ferð yfir Angelfoss neyddumst við til að kveðja Simón sósíalista, sem var nú orðinn eins og gamall góðvinur okkar. Að lokum hjálpaði hann okkur aðeins með ferðina og talaði við son skrifstofustjórans, sem þekkti að sögn alla flugmenn borgarinnar. Birtist þá skyndilega, eins og engill af himnum ofan, eldri sonur skrifstofustjórans, sem einnig hét Simón. Simón yngri var 21 árs gamall sjálfstæður atvinnurekandi og fyrrverandi nemandi í Miami þar sem hann lærði ... jah, við skyldum því miður eiginlega aldrei hvað hann var að læra en hann kallaði það sjálfur „mass media“ og nefndi sem dæmi að hann gæti fengið vinnu við að lesa inn á teiknimyndir (?!). Simón sagðist geta reddað Angelfoss-ferðinni fyrir okkur þar sem vinur hans ynni á ferðaskrifstofu og hann hefði sjálfur unnið í ferðamannageiranum.

Lögðum við því af stað í langan leiðangur. Fyrst var förinni heitið inn á ferðaskrifstofu í næstu götu þar sem boðið var upp á ágæta en frekar dýra þriggja daga frumskógarferð að fossinum. Þar sem við vorum í tímaþröng og höfðum hugsað okkur að fara frekar í lengri ferð inn í Amazon sáum við okkur ekki annað fært en að afþakka tilboðið. Þá fór Simón með okkur á flugvöllinn þar sem við kíktum á aðrar ferðaskrifstofur en engin bauð upp á tiltölulega ódýra eins dags flugferð yfir fossinn, eins og við höfðum áhuga á. Eftir þetta bauðst Simón til að skutla okkur e-t að borða, sem við þáðum, og vegna ótrúlegrar hjálpsemi hans buðum við honum auðvitað að borða með okkur. Að því loknu tókum við leigubíl upp á rútustöð og athuguðum hvernig rútuferðum yfir til Santa Elena de Uairén við landamæri Venezúela og Brasilíu væri háttað en komumst að því að líklegast borgaði sig bara að taka rútu alla leið yfir til Manaus í Amazon. Eini gallinn væri sá að rútuferðin tæki litla 27 klukkutíma. Við ákváðum samt að leggja af stað til Manaus næsta kvöld.

Frá rútustöðinni tókum við leigubíl heim á hótel og röltum þaðan yfir á nálæga venezúelska skyndibitakeðju. Þetta var á valentínusardeginum og hópar af ungum krökkum fylltu hvern krók og kima staðarins. Þegar við höfðum pantað og sest niður settust við hliðina á okkur á næsta borð tveir strákar, 15 ára gamlir, og hóf annar þeirra að spjalla við okkur á ensku. Hann sagði að þeir væru í þriðja bekk í „high school“ og að þeir notuðu hvert tækifæri sem gæfist til að æfa sig í ensku við útlenska ferðamenn. Báðir ætluðu þeir að verða verkfræðingar og væru á leið í inntökupróf fyrir háskóla eftir eitt eða tvö ár. Okkur Elínu Lóu fannst það ansi magnað hjá strákunum að þora að gefa sig svona á tal við útlendinga enda hefði maður sjálfur varla þorað því heima. Gaman að sjá hversu metnaðarfullir þeir væru í að nýta hvert tækifæri sem þeir fengju þótt þau væru fá í samanburði við möguleika okkar Íslendinganna, sem höfum fengið meira og minna allt upp í hendurnar á okkar stuttu ævi.

Morguninn eftir fórum við svo á netið, fengum okkur að borða og skoðuðum flottasta nútímalistasafn, sem við höfum nokkurn tímann komið á. Heitir það Museo de Arte Moderno Jesús Soto, kennt við frægasta listamann Venezúela, Jesus Rafael Soto. Listasafnið á einnig verk eftir aðra nútímalistamenn, bæði málara og skúlptúrista og fannst okkur vel þess virði að heimsækja borgina þótt ekki hefði verið nema bara út af þessu safni.

Klukkan átta um kvöldið vorum við svo mætt á rútustöð borgarinnar, tilbúin til að stíga upp í rútu sem flytja átti okkur til Brasilíu.

2006-02-15T21:19:00.000Z

Hellaskoðun og vinstripólitík ...

Seinast þegar við blogguðum vorum við enn stödd á eyjunni Margaritu og á leið til Cumaná, 300.000 manna hafnaborgar austarlega í Venezúela. Leigubílstjórinn, sem skutlaði okkur niður á höfn, var afar málglaður, og ullu upp úr honum bæði spurningar um okkur og svo alls konar forvitnilegar upplýsingar um Venezúela og eyjuna (merkilegt hvað leigubílstjórarnir hafa reynst miklar upplýsingaveitur í þessari ferð). Hann varaði okkur meðal annars við Cumaná og sagði okkur t.d. að taka alltaf merktan leigubíl frá e-u leigubílafyrirtæki (sem við höfðum svo sem alltaf reynt). Þegar til Cumaná var komið varð okkur því ekki um sel þar sem nánast engir leigubílar voru niðri við höfn. Eftir töluvert þóf náðum við þó leigubíl með skuggalegum bílstjóra sem ók af stað um auðar götur borgarinnar. Þegar á Hotel Astoria var komið lofuðum við sjálfum okkur að leggja aldrei aftur í slíka leigubílaför.

Hótel Astoria var nú töluvert betra en hótelómyndin í Puerto la Cruz og eftir ágætisnótt drifum við okkur á rútustöð borgarinnar enda var förinni heitið suður til smábæjarins Caripe upp í fjöllum Venezúela. Cumaná, sem fékk fljótlega viðurnefnið karókíborgin vegna óhóflegrar karókísöngmennsku borgarbúa, var heldur óspennandi og okkur langaði ekki til að dvelja þar lengur en nauðsynlegt þótti. Á rútustöðinni komumst við hins vegar að því að engin rúta færi til Caripe heldur þyrftum við annað hvort að taka leigubíl eða "por puesto", "safnbíl" svokallaðan, sem leggur ekki af stað fyrr en búið er að fylla hann af farþegum. Þar sem við vissum ekki hvort það væri nokkur por puesto á leið til Caripe ákváðum við að drífa okkur með leigubíl (sem kostaði ekki nema um 2700 krónur þótt ferðin tæki um tvo og hálfan tíma). Leigubílstjórinn virkaði fínn en ekki var langt liðið á ferðina þegar okkur var farið að líða eins og í rallýakstri. Vegurinn hlykkjaðist um skóglendi og voru blindbeygjur nánast alla leið og þóttumst við heppin að vera yfirleitt heil á húfi þegar á leiðarenda var komið (jæja, smáýkjur ...).

Í Caripe var hins vegar gott að vera. Loftslagið eins og á heitum íslenskum sumardegi með svölum þægilegum kvöldum, öfugt við afganginn af landinu, sem mér hefur þótt helst til heitur. Elín Lóa kann betur við hitann en ég. Við gistum eina nótt á hinu fína Hotel Samán og morguninn eftir vöknuðum við snemma til að skoða hellinn Cueva Del Guacharo. Cueva del Guacharo er thridji lengsti hellir Venezúela, um 10 og hálfur kílómetri á lengd en adeins um 1200 metrar eru adgengilegir fyrir ferdamenn. Hellirinn er thekktastur fyrir hinn undarlega guacharo-fugl, eda olíufugl eins og hann er nefndur á ensku (aetli hann hafi sérstakt nafn á íslensku, annad en thýdingu á enska nafninu?). Fuglinn lifir alla sína aevi í hellinum og kemur adeins út ad nóttu til ad afla sér matar. Ofugt vid t.d. ledurblokur er guacharo hins vegar ávaxtaaeta og tar sem faeduoflunin reynir mjog á fuglinn naerist hann helst ekki oftar en med thriggja til fjogurra vikna millibili og fer thá ekkert út úr hellinum utan thess. Eins og gera má rád fyrir reyndist ferdin inn í hellinn einstok og skemmdi thar ekki fyrir hversu skemmtilegur leidsogumadurinn okkar var.

Í hellisskoduninni hittum vid Ísraela nokkurn, Matan ad nafni, og ákvádum ad slást í for med honum enda reyndist hann hinn áhugaverdasti ferdafélagi. Hann hafdi verid á social forum í Caracas (alltaf gaman ad tala vid komma) og aetladi ad heimsaekja vinafólk sitt í borginni Ciudad Guayana. Thar sem vid aetludum til Ciudad Bolivar og Guayana er í leidinni hentadi thad okkur ágaetlega ad ferdast saman til ad spara peninga. Okkur hafdi verid tjád ad vegurinn á milli Caripe og naestu stóru borgar, Maturín, vaeri lokadur vegna mótmaeala og thurftum vid thví ad taka "por puesto" lengri leid til ad komast fram hjá lokuninni.

Thann dag, 13. febrúar, komumst vid sídan mun lengra en vid hofdum búist vid eda alla leid til Ciudad Bolivar. Vegurinn var ekkert sérstakur en ekkert verri svo sem en thad sem vid hofum lent í sídan thá eda eigum eftir ad lenda í sídar, býst ég vid. Thegar vid logdum af stad í Caripe bádum vid bílstjórann um ad stoppa svo vid gaetum fengid okkur hádegismat. Hann stoppadi thví vid fyrstu vegasjoppu og thar fengum vid ólseigt kjot og maískokur af grilli, sem er án efa magnadasti skyndibiti, sem ég hef smakkad.

Í Ciudad Bolivar gistum vid tvaer naetur og lentum í ýmsum aevintýrum. Theim verdum vid hins vegar ad segja frá sídar thegar tími gefst. Núna erum vid hins vegar komin til Manaus í Brasilíu (eftir 29 tíma rútuferdalag frá Venezúela!) og í fyrramálid holdum vid af stad inn í frumskóga Amazon. Thadan munum vid ekki eiga afturkvaemt fyrr en ad sex dogum lidnum.

2006-02-11T19:00:00.000Z

Myndir úr kveðjupartýinu

Jæja, þá er ég loksins búin að koma kveðjupartýsmyndunum í lag og þið getið fundið þær hér.

Ég mæli með að fólk nýti sér þann möguleika að skoða myndirnar eins og þeir vilja, hvort sem það er í þumlastærð eða í „filmstrip“. Svo er náttúrulega hið vinsæla „slideshow“ þar sem hægt er að hafa texta myndanna með.

Já, þetta er allt svo tæknilegt.....

2006-02-11T15:47:00.000Z

Bitin og brunnin

Sudur-Ameríka hefur nú tegar markad okkur ansi sterkt. Allavega erum vid med bit út um allan líkamann og misskemmtilegalögud brunasár. Á einum tímapunkti fyrir ekki svo löngu taldist mér ad ég vaeri med um 14 stór bit vídsvegar um líkamann og um 30 lítil bit a hvoru handarbaki og 10 lítil á annarri stóru tánni. Snaebjorn hefur sloppid heldur betur med adeins 14 bit tar af tvö framan í sér.

Eftir ad vid hofdum kvatt vin okkar, samsaeriskenningamanninn, ákvádum vid ad best vaeri ad koma okkur adeins út fyrir baeinn og tókum thví metro í dýragardinn. Tess má geta ad metro-kerfid í Caracas er mjög gott og Snaebjörn var einstaklega hrifinn af tví. Tess má líka geta ad 10 skipta midi í öll hverfi kostadi adeins 3500 bólívara eda um 105 kr íslenskar. Í dýragardinum hittum vid allra thjóda kvikindi í mismunandi hornum gardsins. Í sudurameríska horninu sáum vid m.a. tapír, krókódíla og ýmsa fugla. Í tví afríska sáum vid eldgamla hrukkótta fíla sem virtust vera ad deyja úr leidindum tarna. Greyin. Tad skemmtilega vid tennan gard var mörg dýranna vöppudu bara um göngustíganna tar á medal voru túristaapar sem ad sjálfsögdu föngudu athygli okkar. Tessi litli api sem stód tarna á steinlagda veggnum fyrir framan okkur horfdi svo a okkur med hvolpaaugum (ég veit, api med hvolpaaugu....) og sérstaklega á vatnsflöskuna mína. Í tilraunaskyni rétti ég honum flöskuna og hélt ad myndi ekki valda henni, sem reyndist rétt... í fyrra skiptid, tví eftir ad ég hafdi tekid flöskuna upp eftir ad hann hafdi misst hana og rétt honum aftur tá stakk hann henni undir höndina og taut í burtu eftir veggnum og settist í dágóda fjarlaegd frá henni. Tar tókst honum einhvern veginn ad taka tappann af og hóf flöskuna á loft og drakk af stút. Merkilegur og fjölhaefur api tar á ferd.

Ferd okkar til eyjarinnar Margarítu var líka ansi vidburdarrík. Hún hófst á eins og hálfstíma leigubílaferd sem venjulega tekur 20 mín. Ástaeda allra tessar tafa var sú ad fólk hafdi komid allstadar ad frá Venezuela til ad taka tatt í göngu sem studningsmenn Hugo Chávez, forseta Venezuela, stódu fyrir. En 7 ár voru lidin tann 4 febrúar frá thví ad Chávez komst til valda. Tví hafdi mannfjöldi lokad öllum adalgötum borgarinnar og hélt ad forsetabústadnum til ad fagna forsetanum sínum. Leigubílstjórinn okkar var nú ekki par sáttur vid tetta allt saman, sérstaklega vegna tess ad hann var alls ekki einn af fylgismonnum Chávez. Sem daemi sagdi hann ad ef tetta vaeri mótmaelaganga einhverra annarra en fylgismanna Chávez vaeri fyrir löngu búid ad leysa tad upp til ad hleypa umferdinni áfram. Hann var heldur ekki sáttur vid ad Chávez skuli vera ad senda adstod til landa eins og Kúbu og Bólivíu og tók sem daemi ad madur sem á hús sem er ad hruni komid gerir fyrst vid húsid sitt ádur en hann hjálpar nágrannanum med sitt hús. Menn eru mjög heitir í stjórnmálum hérna í Venezuela enda ekki furda tar sem mikil spilling hefur rádid ríkjum hér sem og í ödrum löndum í Sudur-Ameríku. Daginn ádur en vid spjölludum vid leigubílstjórann höfdum vit hitt thjón sem var mikill studningsmadur Chávez og sagdi medal annars ad sonur sinn hefdi aldrei haft taekifaeri a ad fara í háskóla vegna skorts á peningum hefdi stjórn Chávez ekki sett á laggirnar ríkisrekna háskóla.

Löggan hér er ekki heldur sú besta í bransanum eins og kólumbísku leigubílstjórinn okkar kom okkur í skilning um. Ef löggan tekur tig vid ad ad drekka og keyra ta bara rettiru honum smá aura og teir hleypa ter í gegn. Hér er enginn hámarkshradi, eda t.e.a.s. enginn hradi sem fólk fer eftir og ef löggan skyldi af einhverjum ástaedum stoppa tig tá gildir bara sama reglan, tú mútar bara löggunni. Tví kom okkur ekkert sérstaklega á óvart ad 5 tíma rútuferdin okkar til Puerto la Cruz skyldi lengjast í 7 tíma. Á leidinni ókum vid fram hjá 4 slysum, tar af einu banaslysi tar sem ad tveir létu lífid.

Tessi rútuferd var mjög lík fyrri kynnum okkar af venezúlenskum rútuferdum, ís-jökul köld med reggeton, salsa og merengue í botni. Aetli lagid Daddy Gasolina hafi ekki verid spilad svona thrisvar sinnum. Úfff.... Seinni hluta ferdarinnar nutum vid svo ad horfa a Dodgeball á spaensku. Tessi rútuferd var eflaust einstaklega löng fyrir Snaebjorn tar sem ad á vissum tímapunkti var hann á barmi tess ad pissa í vatnsflösku sem vid vorum med, svo mikid var honum mál. Tad er svona tegar madur thambar 1 og hálfan líter af vatni ádur en madur stígur upp í rútu med biludu klósetti. Vid komumst hins vegar ad tví rétt ádur en flaskan var tekin í notkun ad adeins 20 mínútur vaeru í tad ad vid stoppudum tannig ad Snaebjorn greyid gat haldid í ser.

Í Puerto la Cruz gistum vid á tví ógedslegasta hóteli sem vid höfum stigid inná. Tad var allt fullt á hótelunum í kring og tví lítid annad í bodi. Tegar vid stigum inn í herbergid virtist tad vera allt í lagi en tegar betur var ad gád var tetta alls ekki kraesilegt. Hurdin inn á badherbergid var brotin og hálf skökk. Sturtuhausinn var hálfmygladur og sturtugólfid (sem var allt badgólfid) fullt af dökkum hárum. Sturtan var aldrei notud af okkur tessa nótt sem vid gistum tarna. Nidurfallid var fullt af allskonar ógedi sem vid vildum ekki skoda nánar en Snaebjorn tók mynd af tví sem tid getid sed tegar vid komumst á almennilegt netkaffi til ad hlada inn myndum. Klósettid var ekki bodlegt, tví var stadid ekki sest ef notkun tess var naudsynleg. Skáparnir tarna voru ekki einu sinni opnadir, vid vorum hraedd um ad finna eitthvad enn ógedslegra. Um nóttina skridum vid inn í saengurverin sem vid hofdum komid med okkur fra Íslandi og tau hífd upp yfir haus thví ekki vildum vid sofa í tessum lökum sem okkur var bodid upp tar sem álíka mörg hár voru tar og á sturtubotninum. Tess ma geta ad tessa nott fekk Snaebjorn einmitt andlitsbitin sín og ég handarbakarbitin 60.

Mig langadi líka ad benda ykkur a nýja taekid herna á sídunni sem heitir Blog-a-rithm, tar sem tid getid fengid sendan póst tegar ný faersla birtist. Mörg ykkar hafa eflaust tegar tekid eftir tessu en tid hin vitid af tessu tar sem ad vefbókarfaerslur okkar eru ekki mjog reglulegar.

Nú er ferdinni heitid til meginlandsins og naesta stopp er baerinn Cumaná. Sídustu 6 daga hofum vid hinsvegar notid sólarinnar hér á karabísku eyjunni Margarítu og fundum okkar hótel á ströndinni tannig ad tegar vid opnum svalarhurdina okkar blasir vid okkur strondin og karabíska hafid. Sólin hefur bakad okkur, kannski einum of, tar sem bakpokinn situr ekki eins taegilega a oxlununum og hann gerdi.Tid skulud samt ekkert buast vid okkur solarlandabrunum heim tar sem ad vid erum enn hvítari en sandurinn á ströndinni fyrir framan hótelid okkar. En ég er allavega komin med lit... raudan tad er ad segja.

2006-02-03T19:50:00.000Z

Caracas

Já, thad er hálf ótrúlegt ad vera loksins komin hinum megin á hnottinn, eftir ad hafa planad og hugsad um tessa ferd í taepa 9 mánudi. En vid erum vist lent í Caracas, Venezuela, borg sem virdist í fyrstu sýn vera einn stór gotumarkadur. Ferd okkar her í Venezuela byrjadi agaetlega tegar vid hofdum lokid af allri skriffinnskunni sem turfti til ad komast inn i landid. Tegar vid gengum loksins ut af tollinum greip okkur madur sem vildi endilega halda a toskunni minni en leyfdi Snaebirni ad halda a sinni. Hann taladi med eindaemum hratt og tar sem ad spaenska min er enn soldid rydgud nadi eg rett svo helmingnum. Hann spurdi hvert vid aetludum ad fara og hvort vid tyrftum ekki ad fara i banka. Vid vorum ordin pinu smeyk tar sem ad vid hofdum ekki hugmynd um hver tessi madur vaeri og monudum okkur loksins til ad spyrja hver hann vaeri. Hann sagdist heita Esteban og syndi okkur skilriki um tad ad hann ynni a flugvellinum, hlo mikid yfir tvi ad vid treystum honum ekki. Hann let okkur skipta peningum hja einhverri konu sem gaf okkur betra gengi en var a dollarnum vs. bolívaranum og henti okkur svo upp i orugga rutu sem var fra flugvellinum.

Ta tok vid 2 klst rutuferd upp og nidur fjallgarda til Caracas. Tessi ferd tekur yfirleitt taepan klukkutima en ein af adal brúnum var annadhvort hrunin eda ordin of haettuleg til ad aka yfir, vid fengum tad aldrei alveg a hreint. I teirri rutuferd komumst vid ad tvi ad Lonely Planet bókin, biblían okkar, hafdi rett fyrir ser í sambandi vid rútur Venezuela sem og odru. Rutan var eins og frystikista, svo mikil var loftkaelingin. Halfa leidina frusu allir fartegar hennar ur kulda tangad til ad einn hraustur Venezuela-búi stod upp og bad bilstjorann ad slokkva a kaelingunni. Tad la vid ad tad vaeri klappad fyrir honum svo mikil var gledi fartega.

Rutuferdin endadi a sjúskadri rutustod tar sem vid fundum elsta og mest kúl leigubíl í heimi. Hrólfur, ég spurdi meira segja bílstjórann um nafnid fyrir tig. Bíllinn hét Chevrolet Malibu og hann var brunn a lit og orugglega fra tvi um 70. Jaeja hann for med okkur a hoteli Hotel Cristal tar sem vid hofum verid i agaetis yfirlaeti sidan. Rydgada spaenskan min olli tvi hins vegar ad tegar eg aetladi ad spyrja um verd a herberginu ta spurdi eg hversu marga Bólivíu-búa herbergid kostadi i stadinn fyrir Bólivares sem er gjaldmidillinn her.

Vid haettum okkur svo ut ad borda tott ad tad vaeri ordid dimmt og ad mottokustjorinn a hotelinu okkar hafi varad okkur vid ad fara langt. Mannlifid her er otrulega skemmtilegt og allt idandi af lifi.

I gaer roltum vid um midbaeinn og settumst a mitt torg Bólivars (í Venezuela virdast samt oll torg heita plaza Bólivar) og fylgdumst med fólkinu. Strax um morguninn var madur sem baud Snaebirni klippingu, hann afthakkadi. Vid slaeptumst svo um baeinn og kíktum safn og drukkum eins mikid af mismunandi avaxtasofum og vid gatum. Teir eru faranlega godir herna.

Lonely Planet sagdi okkur svo i dag ad fara upp i turn sem gnaefir yfir alla borgina og tar gaetum vid sed hana i alli sinni dyrd. Tegar vid komum tangad var okkur sagt ad turninn sjalfur hefdi verid lokadur i ar vegna oryggisastaedna. Tegar vid svo komum ut fra skrifstofunni gekk upp ad okkur madur i allt of storum jakka. Taladi hratt og ekkert mjog skýrt. Hann sagdi okkur samt ad tetta vaeri algjort rugl, tessi turn hefdi ekki verid opin tessi 20 ar sem hann hefdi starfad tar og myndi aldrei vera opnadur. Hann sagdi okkur lika ad Caracas vaeri storhaettuleg borg og syndi okkur mittistoskuna sina sem hann hafdi falid undir allt of stóra jakkanum sínum. Hann sagdi okkur ad passa okkur vel, sérstaklega vegna tess hversu hvit og ljoshaerd vid vaerum. Maelti svo med ad vid kaemum okkur sem fyrst ur tessu hverfi. Okkur leid eins og vid vaerum ad tala vid mesta samsaeriskenningamann Venezuela tvi hann helt afram ad tala um stjornvold og hvernig folk vaeri mjog heitt um tessi mal. Hann kvaddi okkur svo med tvi ad retta okkur nafnspjaldid sitt tar sem hann skrifadi simanumerid sitt og sagdi okkur ad hringja i sig ef vid lentum i einhverjum vandraedum. Bad svo ad heilsa Reykjavik og for.

Vid holdum ut a Isla Margarita a morgun, eyja í karabíska hafinu tar sem vid aetlum ad dvelja i nokkra daga. En tetta er vist ordid allt of langt og kominn timi til ad smakka nyjan avaxasafa:)

2006-02-02T15:56:00.000Z

40 klukkustunda ferdalag

Jaeja, thá erum vid komin til Caracas í Venezuela. Sitjum inni á netkaffihúsi í Sabana Grande hverfinu, búin ad fá okkur léttan morgunverd, koma vid í hradbanka og borga fyrir thrjár naetur á hinu frábaera Hotel Cristal.

Ferdalagid frá Keflavík á hótelid okkar tók dálítid á, thótt thad hafi nú átt sína spretti. Vid lögdum af stad til Keflavíkur eldsnemma á thridjudagsmorgun eftir lítinn svefn (lesist:engan) og slatta af stressi. Gudni og Erla Björk skutludu okkur og var svo mikid í mun ad losna vid okkur ad thau létu ekki einu sinni umferdarskilti Hafnarfjardarbaejar stödva sig. Leifsstöd var tóm og eitt augnablik héldum vid ad fluginu hefdi verid seinkad en svo reyndist sem betur fer ekki vera. Thegar í vélina var komid slökknadi fljótlega á Elínu Lóu og Snaebjorn fór sömu leid skömmu sídar. Vid misstum tví af flugvélakrásum Icelandair og lentum glorhungrud í London klukkan 12 á hádegi.

Í höfudborg breska heimsveldisins kíktum vid á Oxford Street og á tímabili vorum vid nánast komin á tad ad breyta Sudur-Ameríkuferdinni okkar í fjögurra mánada verslunarferd til London. Vid fengum okkur svo pítsu í e-i hlidargötunni, kíktum í Eye of London og brunudum aftur á Heathrow til ad ná í farangurinn úr geymslu. Klukkan fjögur morguninn eftir (sváfum í klessu á bekkjum med faeturna ofan á farangrinum okkar) gátum vid loks skrád okkur inn í flugid til Lissabon. Vid flugum med flugvélinni „Eusebio“ í eigu portúgalska flugfélagsins TAP og sváfum (ad sjálfsögdu) alla leidina til Lissabon. Thadan flugum vid til Caracas, átta og hálfs tíma flug, sem virtist ekki vera nema svona fjórir tímar thar sem vid sváfum helminginn af fluginu. Ótrúlegt hvad svefn styttir tímann.

Sögur af Venezúela munu birtast innan skamms.

Elín Lóa og Snaebjorn

2006-01-22T12:51:00.000Z

9 dagar

Ef allt gengur að óskum, og ég fótbrýt mig ekki í þessari hálku, þá erum við á leiðinni út eftir 9 daga. Ég get ekki neitað því að smá stress hnútur hafi hreiðrað um sig í maganum á mér sem gerir mér erfiðara um svefn á næturnar. Sem betur fer virðist spennan ætla að hafa yfirhöndina.

Grófa planið (eins og sést á kortinu hér til hliðar sem Snæbjörn er búinn að vera að dunda sér við í Photoshop;) er að fljúga til Caracas, kíkja á borgina, skella sér á einhverja af eyjunum í karabíska hafinu úti fyrir ströndum Venezuela og sleikja sólina og busla í sjónum í 1-2 daga. Fara þaðan að skoða Englafoss sem er hæsti foss í heimi. Þaðan myndum við svo koma okkur yfir til Brazilíu, og halda í ævintýraför inn í Amazon frumskóginn frá borginni Manaus. Við vonumst til að verða þar í u.þ.b. viku og fljúga svo þaðan til Río de Janeiro (sem er 6 og hálfs tíma flug innanlands!!) og skoða okkur um á kjötkveðjuhátíðinni þar. Eftir Río de Janeiro er ekki alveg fastmótað hvert við förum eða hvað við gerum. Við ætlum okkur allavega að skoða Iguazú fossa á landamærum Brasilíu, Argentínu og Paraguay og ætli við förum ekki yfir til Argentínu þaðan.
En það kemur allt saman í ljós:)

Svo er bara að vona að við komumst á almennileg netkaffihús til að segja ykkur frá hvar við erum og setja inn myndir.

Á leiðinni út stoppum við hálfan dag í London, hvað á maður að skoða þegar maður kemur í borgina klukkan 12:00 á hádegi og fer klukkan 06:00 morguninn eftir?

Allar tillögur verða metnar og ígrundaðar :)

2006-01-18T21:32:00.000Z

Upphaf Suður-Ameríkuferðarinnar nálgast nú óðfluga. Við hefjum ferðina með morgunflugi til Lundúna þriðjudaginn 31. janúar og eldsnemma morguninn eftir höldum við áfram til Venesúela með smástoppi í Lissabon. Eftir nákvæmlega tvær vikur verðum við því nýlent í Caracas í Venesúela og líklegast að leita okkur að gistingu. Nákvæmt framhald mun sem sagt ekki ráðast fyrr en á staðinn er komið enda viljum við alls ekki binda hendur okkar um of með fyrir fram niðurnjörvaðri áætlun.

Lesendum (og okkur sjálfum) til hægðarauka höfum við þó smellt inn korti sem ætti að gefa grófa mynd af leið okkar um álfuna. Næstu daga munum við svo lauma inn bloggfærslum um ferðaplön okkar með hliðsjón af kortinu góða.

2005-11-11T13:53:00.000Z

Prufupóstur

Jæja, hér verður bloggað um ævintýraför Elínar Lóu og Snabba í Suður-Ameríku. Bíðið spennt eftir næsta pósti;)